ഒരു രാവിനപ്പുറമിപ്പുറം-
നീയും ഞാനുമായന്നാണ്,
മഴ പെയ്തു വീണത്..
തോരാത്ത മഴ....
തെയ്യക്കോലങ്ങള്
തിറകെട്ടിയാടിത്തിമിര്ത്തു.
തീക്കനലുകള്ക്കു മേലെ,
പ്രണയത്തിന്റെ ഉള്ളംകാലുവെന്തു ഞാന് ,
മഴയെ പ്രാര്ത്ഥിച്ചു.
നീ തുണയാവുക.
എന്റെ നിസ്സഹായമായ ,
പ്രണയാതുരതകള്ക്ക്
നീ കാവലാളാവുക.
നെഞ്ചില് കുറുകുന്ന ,
സ്നേഹത്തിന്റെ പ്രാവുകളെ,
എനിക്കായി നല്കുക.
എഴുതിയൊഴുകിയ,
വാക്കുകളില് ,ഞാനില്ല.
എഴുതാനിരിക്കുന്ന ,
കവിതകളില്,എനിക്ക് രൂപമില്ല.
നീ എനിക്കാരാണ്?!
കഴുകിയിട്ടൊരു,
തെയ്യത്തറയ്ക്കുമേല്
കാമം പെയ്തൊഴിയുന്നൊരു-
മഴക്കാറിനപ്പുറം,
എനിക്കെന്താണ് ആയുസ്സ്,
എവിടെയാണ് മോക്ഷം!
നേര്വഴികള് ,
നിനക്കായി കാത്തുവച്ചു,
കാത്തിരിക്കേണ്ടവള്,ഞാന് .
ഞാനോ,
നിരാലംബമായൊരു,
പ്രണയചുംബനവുമായി,
നിനക്കുമേല്,
പെയ്തു വീഴുന്നു.
വിശുദ്ധ പുസ്തകങ്ങളില്,
നെറ്റിത്തടമമര്ത്തി,
ഞാന് ,നിന്നോട്,
മാപ്പിരക്കുന്നു....